ผู้พิชิตดาราจักร เล่ม 1

นิยายวิทยาศาสตร์ของหวงอี้ที่ Siam Inter เอามาพิมพ์ใหม่ เห็นว่ามี 6 เล่มจบ ตอนนี้ออกถึงเล่ม 4 แล้วแต่เพิ่งได้อ่านเล่ม 1

คำโปรยของ Siam Inter บอกว่าเป็น "Star Wars" ฉบับหวงอี้ แต่หลังจากอ่านจบแล้วผมว่าไม่เหมือนอย่างรุนแรง "ผู้พิชิตดาราจักร" นั้นก็ยังเป็นนิยายกำลังภายในแนวหวงอี้ที่เปลี่ยนฉากหลังจากยุทธจักรมาเป็นอวกาศเท่านั้นเอง ถ้าใครเคยอ่านการ์ตูนซีรีย์ Warlord ก็จะอารมณ์นั้นเลย

เหตุที่บอกว่าผู้พิชิตดาราจักรยังเป็น "นิยายแบบหวงอี้" ก็เพราะมันมีส่วนประกอบในแบบฉบับของหวงอี้อย่างครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นความขัดแย้งระหว่าง faction ที่เป็นธีมสำคัญ, การแปลงโฉม, การหาข่าวกรอง, เมืองโลกีย์, เป้าหมายของชีวิตที่แสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจ ฯลฯ สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเหตุผล กฎ คำอธิบาย ของปรากฎการณ์เหล่านี้ที่เปลี่ยนจาก "ลมปราณ" มาเป็น "อุปกรณ์ไฮเทคและพลังสนามแม่เหล็ก" เท่านั้น ตัวอย่างเช่น การแปลงโฉมจะเปลี่ยนจากหน้ากากและการดัดกระดูกด้วยปราณ มาเป็นชุดเนื้อมนุษย์และการดัดกระดูกด้วยพลังจิต, เปลี่ยน faction จากก๊กหรือชนเผ่า มาเป็นหมู่ดาวและองค์กรระหว่างอวกาศ เป็นต้น

จากคำนำของหนังสือบอกว่างานชิ้นนี้ถูกเขียนขึ้นไล่เลี่ยกับ "เจาะเวลาหาจิ๋นซี" ดังนั้นเราจึงเห็นความคล้ายคลึงระหว่างทั้งสองเรื่องนี้สูงมาก พระเอกของทั้งสองเรื่องมาจาก "ดินแดนอื่น" เหมือนกัน (เซี่ยงเส้าหลงมาจากอนาคต; ฟางโจวมาจากดาวที่ไม่มีคนอาศัยอยู่) และใช้พลังที่ไม่มีใครอื่นมี มาก่อกวนให้สมดุลย์ของความขัดแย้งในเรื่องถูกทำลายลงไปเหมือนกัน (เซี่ยงเส้าหลงใช้ความรู้จากอนาคต; ฟางโจวใช้พลังพิเศษของดาววิหคเพลิง) ฝั่งนางเอกก็ไม่ต่างกันเท่าไรนัก ยังยึดธีมสาวงามมากความสามารถ มีศักดิ์ฐานะทางสังคมสูง และไม่เคยมีชายใดโยกคลอนหัวใจได้สำเร็จ จนกระทั่งมาเจอพระเอกที่ใช้ความแปลกใหม่เร้าใจพิชิตนางเอกได้สำเร็จ

งานเขียนในยุคนี้ของหวงอี้ยังมี "ความแบนราบ" ในคาแรกเตอร์ตัวละครอยู่มาก ตัวละครยังแบ่งแยกดีชั่วอย่างชัดเจน ฝ่ายผู้ร้ายมักมีคาแรกเตอร์อัปลักษณ์หรือบุคคลิกที่ไม่พึงประสงค์ ผู้หญิงในเรื่องแต่ละคนมีคาแรกเตอร์เดี่ยวประจำ เช่น สาวเรียบร้อย, สาวก๋ากั่น, สาวสวยเก่ง ไม่มีความซับซ้อนมากกว่านั้น พระเอกทำอะไรถูกที่ถูกเวลาเสมอ คาแรกเตอร์สนับสนุนที่ไม่มีบทบาทอะไรและหายไปทันทีที่หมดประโยชน์ ฯลฯ เราเห็นข้อด้อยเหล่านี้กันมาเยอะแล้วในนิยายขนาดยาวของหวงอี้อย่างเทพมารสะท้านภพ หวงอี้เองนั้นเห็นจุดอ่อนจุดนี้ของตัวเองเช่นกัน และได้พยายามพัฒนา "ความลุ่มลึก" ให้มากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งในนิยายเรื่องล่าสุดคือ "ศึกรักแดนสนธยา" เราก็เห็นพัฒนาการในส่วนนี้ที่ดีขึ้นมาก

อย่างที่เขียนไปแล้วว่า คำว่า "วิทยาศาสตร์" ที่ห้อยติดท้าย "นิยาย" มาในผู้พิชิตดาราจักรนั้นบ่งบอกแค่ว่าฉากหลังมันเป็นอวกาศมิใช่จงหยวนเท่านั้น มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับนิยายวิทยาศาสตร์ตะวันตกที่มีแนวคิดแปลกใหม่เป็นแกนหลัก และสร้างเรื่องเล่าขึ้นมาครอบมันเอาไว้ นิยายวิทยาศาสตร์ของหวงอี้นั้นยังเป็น "กำลังภายในตะวันออก" ที่พยายามใช้แฟนตาซีไซไฟแบบหลวมๆ มาอธิบายปรากฎการณ์ในเรื่องเท่านั้น

กล่าวโดยสรุป แฟนประจำของหวงอี้ก็ไม่เคยแคร์อยู่แล้วว่านิยายของหวงอี้จะดีจะแย่อย่างไร ก็ยังติดตามหามาอ่านกันได้เรื่อยๆ อยู่ดี เหตุเพราะว่าจุดแข็งของหวงอี้ไม่ใช่ความลุ่มลึก ความสมบูรณ์แบบกิมย้ง หรืออารมณ์ความรู้สึกแบบโกวเล่ง แต่เป็นความมันส์แบบหนังฮอลลีวู้ดกระแสหลักที่ไม่ต้องคิดอะไรมากตอนรับชมนั่นเอง ผู้พิชิตดาราจักรมี "ความเป็นหวงอี้" ที่แฟนๆ คาดหวังอยู่อย่างครบถ้วน แฟนหวงอี้ไม่ผิดหวังอย่างแน่นอน

โพสต์นี้ยกมาจาก http://www.isriya.com/node/2629/

ผู้พิชิตดาราจักร - ผลงานชิ้นใหม่ของหวงอี้

Siam Inter ตีพิมพ์ผลงานของหวงอี้สมัยที่ยังเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ นั่นคือเรื่อง ผู้พิชิตดาราจักร จึงมาแจ้งข่าวให้แฟนๆ บล็อก Boolim (หวังว่ายังเหลืออยู่นะ) ได้ทราบกันครับ

อ่านบทวิจารณ์ของคุณเจริญชัย ผู้เขียน จอมคนในจอมคนแผ่นดินเดือด ได้ที่นี่
“ผู้พิชิตดาราจักร” : พลังสร้างสรรค์ยิ่งใหญ่ของ “หวงอี้”

เนี่ยอู้เซ็งถึงแก่กรรมแล้วครับ

เนี่ยอู้เซ็งนักเขียนนิยายกำลังภายในที่โดนขนานนามว่า "ปฐมาจารย์" ถึงแก่กรรมแล้วครับ เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2552 ที่ผ่านมาด้วยโรคมะเร็งกระเพาะปัสสาวะ ที่รัฐซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย

ผลงานที่ผ่านมาของเนี่ยอู้เซ็งที่โด่งดังซึ่งน่าจะรู้จักกันได้แก่

1. นางพญาผมขาว
2. เจ็ดนักกระบี่ (เคยนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์)
   
3. กระบี่กู้บัลลังก์ (รอยแหนเงาจอมยุทธ์)

ปล.[0] ผมทราบข่าวจากเว็บพันทิปครับที่ http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K7464113/K7464113.html
ปล.[1] ลองค้นดูมีอีกที่ที่เขียนถึงเรื่องนี้ครับที่ http://mihk2002.wordpress.com/2009/01/27/liang-yusheng-obituary/
ปล.[2] ประวัติของเนี่ยอู้เซ็งอ่านได้ที่ http://en.wikipedia.org/wiki/Liang_Yusheng และแบบเป็นภาษาไทยที่ http://www.niyayjeen.th.gs/web-n/iyayjeen/auther/html/niauseng.html
ปล.[3] ตัวผมเองไม่เคยอ่านทั้งสามเรื่องที่กล่าวมาครับ

ตัวละครที่จำเจของหวงอี้: นางโลม

บุคคลิกแบบหนึ่งที่พบได้ในนิยายของหวงอี้เกือบทุกเรื่อง นั่นคือนางโลมที่ขายศิลปะไม่ขายตัว รักอิสระเสรี เน้นการใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า

• มังกรคู่: สั้งสิ้วฟาง
• เทพมารสะท้านภพ: เหลียนซิ่วซิ่ว
• เทพทลายนภา: (ลืมชื่อแล้ว คนที่ดีดพิณ)
• จอมคนแผ่นดินเดือด: จี้เชียนเชียน
• เจาะเวลาหาจิ๋นซี: จี้เอียนหยาน ไม่ใช่นางโลมแต่นิสัยพอเข้าเค้า
  

หนังสือใหม่

บล็อกร้างไปนานไม่มีคนเขียน คาดว่าคงเป็นเพราะช่วงนี้หวงอี้ยังไม่มีหนังสือใหม่ (รู้สึกว่าคนเขียนบล็อกนี้หลายคนจะเป็นแฟนหวงอี้) วันนี้ผมเลยเอาหน้าปกหนังสือมาลงให้ดูเล่นๆในบล็อกนี้ดีกว่า

ปล.[0] ไม่รู้ว่าหนังสือพวกนี้อ่านแล้วธาตุไฟจะเข้าแทรกรึปล่าว :P
ปล.[1] ผมโพสต์หวังให้ขำนะครับ ไม่ได้ตั้งใจดูถูกผู้หญิง อย่าคิดมากกัน

อีกหนึ่งความคิดเห็นของคนที่ไม่ชอบนิยายกำลังภายใน

เจอกระทู้นึงที่กำลังดังมากในพันทิปมาครับ(มีคนเข้ามาตอบเยอะมากครับ) เจ้าของกระทู้ก็ไปเอาข้อความมาจากเว็บอื่นอีกที่หนึ่ง เป็นเรื่องความเห็นของคนที่ไม่ชอบนิยายกำลังภายในครับ อ่านแล้วรู้สึกไม่ชอบความเห็นอันนี้เลย ดูไม่มีเหตุผลไงชอบกล ก็เลยก็อบมาให้อ่านกันดูครับ

"ผมอ่านนิยายจีนเรื่องเดียวที่อ่านจบทุกตัวอักษรคือฤทธิ์มีดสั้น ก็คิดว่าสนุกดี ตัวละครไม่เยอะมากจนปวดหัว
แต่อ่านมังกรหยกยาว ๆ ผมคิดว่าน่าเบื่อ เรื่องสะเปะสะปะปนกันจนไม่เห็นความต้องการของผู้เขียนว่าอยากจะสื่ออะไร
พระเอกมีความแค้นกับคนแค่คนเดียวที่ฆ่าพ่อตัวเองตาย แต่มีเรื่องอื่นมายุ่งยากจนเขวไปหมด แล้วจบเอาดื้อ ๆ
แบบพระเอกเบื่อหน่ายโลก ผมไม่ประทับใจนิยายยาว ๆ ของจีน ผมว่ามันน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง
เคยมีคนบอกว่าอ่านของโกวเล้งจะดีกว่า สั้นกระชับ แต่ผมอ่านจบเรื่องเดียวคือฤทธิ์มีดสั้น นอกนั้นห่วยมากก
บางทีขึ้นต้นดีน่าอ่านแต่ตรงกลางกับตรงท้ายอยากขว้างทิ้ง เล็กเซี่ยวหงส์ ชอลิ้วเฮียงที่โด่งดังมากนั่นละตัวดี เริ่มเรื่องสนุกดี
แต่พอตอนจบสุกเอาเผากิน ผมก็ไม่เข้าใจว่านิยายพวกนี้มีดีอะไร ไม่ได้เขียนล่อเป้า แต่เป็นความเห็นส่วนตัว
ถ้าเทียบนิยายพวกนี้กับนิยายที่เป็นแนวคิดปรัชญาอย่างของเฮมิงเวย์ กอร์กี้ ผมว่านิยายกำลังภายในเทียบไม่ติดฝุ่น
แต่คนไทยชอบอ่านกำลังภายในมากกว่านิยายประเภทนี้ น่าแปลกใจ
ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายกับผู้เขียนนิยายจีน ไม่ว่าจะเป็นคนไทยหรือคนจีน ผมบอกแล้วว่าไม่ได้มาตินิยายคนเขียน
แต่มาพูดถึงนิยายจีนโดยภาพรวม ผมเห็นว่ามันน้ำท่วมทุ่งก็พูดไปตามนั้น มันไม่กระชับเข้าเรื่อง
แล้วผมอ่านดาบโลกันต์และเห็นว่าบอร์ดแห่งนี้คุยถึงนิยายของผู้เขียนท่านนี้ ก็เลยมาติเรื่องดาบโลกันต์เป็นตัวอย่าง
ถึงนิยายจีนเรื่องอื่นผมก็คิดว่ามันไม่สมเหตุผลเช่นกัน ผมว่าแนวกำลังภายในมันออกเป็น fantasy
เหมือนนิยายวิทยาศาสตร์ แต่นิยายวิทยาศาตร์ยังน่าสนุกกว่าเพราะมีเหตุผลประกอบ กำลังภายในไปเน้นอะไรสลับซับซ้อนที่ไม่มีจริง
เหมือนเติมเข้ามาให้มันเป็นเรื่องเท่านั้น ผมไปอ่านพยัคฆ์คำรนได้สามสิบบท แล้วผมก็เปิดอ่านตอนท้ายไปเลย
รู้สึกเหมือนเรื่องดาบโลกันต์ ทำไมมันจะต้องวางแผนซับซ้อน เกลียดใครก็มาฆ่าคนนั้นก็สิ้นเรื่อง
ทำนองเดียวกับเรื่องมังกรหยกครับ ก๊วยเจ๋งแค้นคนฆ่าพ่อ แต่ไปเกี่ยวข้องมากมายในยุทธภพ
ไม่เห็นจะต้องไปยุ่งยากเลย แค่ฝึกวิชาอยู่ประเทศมองโกลก็มีฝีมือพอแล้ว เดินทางไปหาคนฆ่าพ่อเพื่อแก้แค้นได้แล้ว
แต่นี่ใส่เรื่องอะไรเข้ามาเสียเยอะ ไม่เห็นประเด็น พยัคฆ์คำรนก็แบบเดียวกันอีก ฮูหยินเจ้าสำนักต้องการฆ่าพระเอก
ก็มาลอบฆ่าเลยหรือมาฆ่ากันซึ่งหน้าก็น่าจะได้แล้ว วิชาก็เก่งเหลือหลายผิดมนุษย์ ทำไมต้องวางแผนกินเวลาหลายปีเพื่อที่จะมาผิดหวังเสียแผน
ทำอะไรไม่ได้ นางเอกก็กินน้ำตาต่างข้าวอยู่เป็นสิบปี เหมือนตั้งใจเขียนมาให้กดดัน ชีวิตคนมันกดดันขนาดนั้นแล้ว
ไม่บ้ามีด้วยหรือครับ นี่แหละครับที่ผมเห็นว่านิยายกำลังภายในไม่สมเหตุผล ฤทธิ์มีดสั้นที่ผมอ่านก็ไม่สมเหตุผล
ยกหญิงคนรักให้คนอื่นแล้วมาติดเหล้าซมซาน วิชาฝีมือก็ยังเป็นอันดับหนึ่งในแผ่นดินอีก มันขัดกับความเป็นฮีโร่ครับ
ในความเป็นจริงมัน impossible ผมว่านิยายจีนกำลังภายในมันไม่มีคุณค่าในเนื้อเรื่อง
แต่มีความละเอียดในการใช้ภาษาอันนี้ผมยอมรับ นิยายในเว็บนี้ก็ใช้ภาษาสวยงามดี ฝีมือมีขนาดนี้น่าจะเขียนนิยายแบบอื่นมากกว่า
ผมรู้สึกเหมือนเห็นคนมีปากกาด้ามทองสวย ๆ แล้วเอาไปขุดรูปูครับ ยิ่งเห็นทำเว็บตั้งใจมันน่าจะเสนองานระดับดีไปเลย
มานั่งงมอะไรกับนิยายกำลังภายใน ผมว่ามันเป็นนิยายประโลมโลกที่เพ้อฝันเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ให้คุณค่ากับสังคม
ถ้ามีคนมาแย้งว่านิยายกำลังภายในให้สิ่งที่ดีทางประวัติศาสตร์ แน่ใจหรือครับว่าที่เขาเขียนมานั้นถูกต้อง
การเอาตัวละครในประวัติศาสตร์มาใส่บทบาทไปมั่ว ๆ จนบางทีเป็นตัวตลก เก่งน้อยกว่าพระเอกที่เป็นตัวละครสมมุติ
มันสมควรอยู่หรือเปล่า ถ้าจะเขียนเป็น biography ของบุคคลในประวัติศาสตร์นั้นไปเลยเป็นภาคนิยายยังจะดีกว่า
เรียนไว้ด้วยความเคารพครับ
ถามหน่อยเวลาอ่านไม่นึกตะขิดตะขวงบ้างหรือครับ คนอะไรเก่งเวอร์ผิดมนุษย์
มันโม้มากจนผมไม่เห็นว่าน่าจะเกิดอารมณ์ร่วมได้เลย วิชาต่อสู้ของจีนเป็นศิลปะชั้นสูง
แต่นักเขียนนิยายกำลังภายในเอาของเขามายำซะเละเลย กลายเป็นเรื่องโม้ให้ฝรั่งขำเวลาดูหนังพวกนี้น่ะครับ
ผมอยากให้นิยายมีการพัฒนาสู่คนกลุ่มกว้าง การตัดเนื้อหาไม่ได้หมายถึงให้กลายเป็นสารคดี
แต่ตัดเนื้อหาให้มันกระชับไม่น้ำท่วมทุ่ง ถ้าคุณจะยึดแนวนักเขียนแบบกิมย้งก็เป็นเรือ่งของคุณ
ก็ห้ามกันไม่ได้ แต่ผมบอกได้เลยว่า ถ้านักเขียนนิยายกำลังภายในไม่พัฒนา ต่อไปคนอ่านจะน้อยลงเรื่อย ๆ
กลายเป็นนิยายขึ้นหิ้งไป ต้องลองมองโลกกว้างดูบ้างจะเข้าใจ ทำไมนิยายฝรั่งถึงเป็นอมตะอยู่ได้นาน
เป็นร้อยเป็นพันปีก็ยังมีคนอ่าน เพราะเรื่องมันทันสมัยตลอดกาล ตอนแรกคิดว่าผู้เขียนคงอ่านนิยายเยอะน่าจะเข้าใจ
แต่ถ้าไม่เข้าใจหรือไม่ยอมเข้าใจก็ไม่มีอะไรต้องอธิบายเพิ่มเติม จะลองอ่านดับสุริยันดูอีกเรื่อง แต่คิดว่าผมคงคิดแบบเดิม
ถ้าคุณแน่จริงก็ลองเขียนนิยายที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกดีกับนิยายกำลังภายในให้ได้ซิ ไม่ได้ท้าทาย แค่อยากเห็นคนที่ใครก็ยกย่อง
และคิดว่าเก่งสามารถฉีกรูปแบบออกไปได้ ผมคิดว่าคุณคงยังไม่แก่เกินแกงจนพลิกตัวกลับไม่ทัน
ผมบอกว่าอยากให้งานเขียนพัฒนา ไม่ได้บอกว่าต้องพัฒนาแบบฝรั่ง แต่ผมบอกว่าทำไมงานเขียนฝรั่งถึงอยู่ได้นานมีคนอ่านทั่วโลก
เพราะมันมีสิ่งที่คนยอมรับได้ทั่ว ถ้านิยายกำลังภายในลดความไร้สาระลง แต่หันมาเขียนในสิ่งที่เป็นไปได้ มีวิชาในเรื่องที่ไม่บ้าบอเกินไป
เนื้อเรื่องไม่ต้องน้ำท่วมทุ่ง คนจะอ่านมากขึ้นจริงไหม เพราะจะได้ทั้งคนกลุ่มเก่าและกลุ่มใหม่เข้ามาอ่าน คนที่เขาไม่ชอบอ่านกำลังภายในเพราะมันเวอร์
เขาก็จะเข้ามาอ่าน แต่นี่พวกคุณเห็นว่าการมีกำลังภายในที่ผิดปกติจากมนุษย์ทั่วไปเป็นเรื่องสนุกดีแล้ว ผมก็จนปัญญาที่จะอธิบาย
เพราะเปล่าประโยชน์ที่จะเล่นดนตรีให้กลุ่มคนที่ไม่นิยมดนตรีฟัง"

เฉาเชา

ผมอ่านจบแล้วโมโหแฮะ ไม่รู้คนอื่นจะคิดไงบ้าง เข้าไปดูกระทู้เต็มๆได้ที่นี่ครับ

http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K6463677/K6463677.html

ปล. ผมก็ไม่ทราบครับว่าเจ้าของกระทู้ไปก๊อบมาจากที่ไหน อยากจะรู้เหมือนกัน จะได้ตามเข้าไปอ่านความเห็นของบอร์ดนั้นดูบ้างครับ

ความตายของเจ้าสำนัก

เมื่อวานเล่นพันทิปห้องนิยายกำลังภายในแล้วก็ไปเจอกระทู้นี้เข้าครับ http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K6418401/K6418401.html แล้วพอดีวันนี้ต้องออกจากบ้าน ก่อนกลับเลยถือโอกาสตามหานิตยสาร "อักษรสาร" ที่ว่าซะหน่อย(บังเอิญผมเป็นแฟนโก้วเล้งซะด้วย เลยต้องหามาอ่านหน่อย) ก็เดินดูอยู่สองสามร้านครับกว่าจะหาเจอ


ในนิตยสารฉบับเดือนมีนานี้ก็มีเรื่องสั้นที่โก้วเล้งแต่งลงอยู่ครับ ชื่อเรื่องว่า "ความตายของเจ้าสำนัก" แปลโดย น.นพรัตน์ ผมอ่านดูแล้วก็ไม่เชิงกำลังภายในซะเท่าไหร่เป็นแค่เรื่องต่อสู้ธรรมดาแต่ก็ยังเป็นเรื่องสไตล์โก้วเล้งแหละครับ ก็เอามาฝากกันสำหรับคนที่ชื่นชอบโก้วเล้ง



จะขอยกคำนำที่น.นพรัตน์เขียนมาให้อ่านกันนะครับ

การตายของเจ้าสำนัก

ผลงานของโก้วเล้ง มังกรโบราณผู้ล่วงลับ ซึ่งเขียนเมื่อปลายปี พ.ศ. 2516 สำหรับสร้างเป็นภาพยนตร์จอเงินโดยบริษัทโกลเด้น ฮาร์เวสต์ ของฮ่องกงร่วมทุนสร้างกับบริษัทภาพยนตร์เกาหลี และให้ดาราหญิงในสังกัดคือ เหมาอิง รับบทนางเอกของเรื่อง

*ย่อหน้านี้อาจทำให้เสียอรรถรสในการอ่านได้

การตายของเจ้าสำนัก เขียนถึงหญิงสาวชาวจีนซึ่งไปฝึกวรยุทธ์ที่ประเทศเกาหลี พลันทราบข่าวอาจารย์ถูกทำร้าย จึงรีบรุดกลับสำนักไอคิโดเพื่อสืบหาความจริง ยังเกิดเป็นเรื่องราวที่อกสั่นขวัญแขวนซับซ้อนซ่อนเงื่อนงำ ทั้งยังเขียนถึงชาวญี่ปุ่นที่ถืออำนาจบาตรใหญ่ ตลอดทั้งเรื่องตื่นเต้นเร้าใจ หากยังคงเอกลักษณ์ของโก้วเล้ง นั่นคือ การหักมุมอย่างคาดไม่ถึง

น.นพรัตน์